Σχόλιο σχετικά με τη συλλογή ποιημάτων της αγάπης "Ανησυχώ του Φωτός - ιστορία αγάπης στο στίχο"

Στο ποίημα του Άγγελου Francesco Nardelli είναι η πλήρης άρνηση οποιασδήποτε ρεαλιστικό ή νατουραλιστικό. Ακόμα και η αγάπη, η οποία είναι προφανής από τη φύση επιδιώκει την εκπλήρωση της σεξουαλικής δραστηριότητας, δεν είναι ουσιαστικά εμπειρία σε αυτό το έργο στην αισθησιακή διάσταση.

Αχ, δεν είναι η έλλειψη ερωτικής καταστάσεις. Δεν λείπουν τα μάτια, τα μαλλιά που μπορεί να παίξει, τις εμμονές του αίματος, τη φωτιά που θερμαίνει το κρέας στεναγμοί της αγάπης, σπασμωδικές κινήσεις του σώματος, τα χέρια αγγίζουν, ζεστασιά του τα ρούχα, το μυρμήγκιασμα των χειλιών, τον ήχο των ποδιών για δρόμο, αλλά οι λεπτομέρειες είναι στη φυσική ποίηση του Francis Nardelli Angelo ενσωματωμένα σε πλαίσια που κινούνται οι άλλες αισθητικές εικόνες με νόημα, αναφερόμενος, πιστεύω, σε μια μεταφυσική άποψη όχι μόνο του έρωτα αλλά και του κόσμου, της ζωής, Θάνατος.

Η ίδια είναι επίσης αδιάφορος στο τοπίο, ακόμα και σε μέρη του χρόνου και του χώρου. Επίσης, εδώ εμφανίζονται ποτέ τοπία, μεμονωμένα στοιχεία, των οποίων η χροιά οπτικά και ηχητικά δεν είναι ένα απλό αντικείμενο της αισθήσεις, την όραση και την ακοή, αλλά πάντα μια μεταφορά και σύμβολο, που αναφέρεται το μυαλό του αναγνώστη σε ένα άλλο.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι για Nardelli, και είναι ένα θέμα που όλες οι σύγχρονες πράγματα έχουν τη δική τους φωνή και μυστηριώδες μυστικό, αν και είμαστε σε θέση να ακούσουν την εσωτερική φωνή αντίληψη των πραγμάτων. Διαβάζουμε μερικούς στίχους της ποίησης απενοχοποιεί σας, αγαπητοί, ο πλοίαρχος μονοπάτι.

Σας απαλλάσσει, αγαπημένη, κύριος δρόμος
που έφερε φώτιση να γνωρίζουν άγνωστες σας:
η ουσία μυστήριο που περιβάλλει
πέρα από τα όρια των άχρηστων εμφανίσεις.

Εδώ είναι ότι η γνώση είναι λογική εμφάνιση, άχρηστο. Και περισσότερο.

Οι φωνές της γης οδηγεί το στήθος της
και ξυπνά με τα κύματα του ανέμου
Για να σκοτώσει ένα Mockingbird.

Εδώ είναι πώς η φύση μιλάει για εκείνους που ξέρουν να ακούν. Και αν θέλετε να καταλάβετε αυτές τις φήμες των μυστικών πράγματα, αν θέλετε να συλλάβει το φως του μυστηρίου στην οποία έχουμε βυθιστεί, τότε οι αισθήσεις δεν είναι τα κατάλληλα εργαλεία, δεν μας πάει πέρα από τα όρια της pervenze άχρηστα.

Στην καλύτερη περίπτωση, τολμώ να πω, οι αισθήσεις μετατρέπονται στο ποίημα του Άγγελου Francesco Nardelli σε καθαρή αντιληπτική λειτουργίες της ψυχής.

Nardelli ποιητής δεν βλέπει με τα μάτια τους και να ακούσουν με την ακοή σας. Ονειρεύεται και επιλέγει τα στοιχεία του. Υπάρχουν ανατολές και ηλιοβασιλέματα, τα οποία δεν προκύπτουν και να μειωθεί. Τα κύματα της θάλασσας αναμένεται, επειδή φέρει ένα σημάδι αλήθεια / παρασύρεται. Μερικά τμήματα του πράσινου πεδία είναι πραγματικά ανέπαφη και καταψύξτε το τέλμα, από το οποίο αναδύεται ένα σουρεαλιστικό ιερό των οστών, είναι προφανώς μια μεταφορά για τη διαφθορά που ενδυναμώνονται από τη στιγμή, και η σπατάλη.

Ακόμα και Εγνατία, η οποία είναι η μόνη γεωγραφική θέση δεν είναι φανταστικό, γιατί υπάρχει, και που αφιέρωσε δύο ποιήματα σε αυτό το βιβλίο, είναι μια διανοητική θέση, από την οποία έκαναν την εμφάνισή τους εγκαταλελειμμένους μόνο τάφοι, βωμός, χαραγμένα στους τοίχους του τίποτα. Και αν τα βότανα νικήσει τις κορυφές / το αντίθετο της μοίρας, δηλαδή προς την κατεύθυνση που καθορίζεται από την τύχη και τα αστέρια αν φυσήξει στο σιτάρι / dewdrops, τότε αναρωτιέμαι: τι είναι το «πού» αυτών των γεγονότων, αν σκεφτεί Δεν ψυχή του ποιητή;

Και περισσότερο. Τι είναι το "πότε" της ένα βράδυ ή νύχτα; Διαβάζουμε μερικούς στίχους της ποίησης αργότερα.

Η καρδιά μου πάει να κοιμηθεί
Σιγά-σιγά πτήση της σπουργίτια
μόλις ολοκληρώθηκε. Είναι το βράδυ;
Όχι είναι η νύχτα; Όχι. Υπάρχει μόνο
παίρνει κανείς το σκοτάδι ότι το φως
ο ήλιος.

Στη συνέχεια, το βράδυ είναι βράδυ. Η νύχτα είναι νύχτα. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία στο πλαίσιο αυτό είναι η σκοτεινή, η οποία είναι μια μεταφορά, όχι μόνο η απουσία του φωτός, αλλά η απουσία της αγάπης ανταπέδωσε, η απουσία χαράς και, τέλος, η απουσία της ποιητικής έμπνευσης. Στην πραγματικότητα, είναι λίγο "πιο κάτω από το ίδιο ποίημα λέει αργότερα, ακόμη και τις λέξεις / και δεν θα έχω θα παραμείνει / κλειστό το στόμα με απορία.

Απόσπασμα από την εισαγωγή του καθηγητή Mauro de Πασκουάλε, ο οποίος επέβλεψε την παρουσίαση 14 Φεβρουαρίου του 2009, στη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου.

Παρόμοια αντικείμενα:

• Ποιήματα αγάπης: πρόσκληση για να διαβάσετε
• Αγάπη ιστορία ως ένα ταξίδι της γνώσης
• Αγάπη Ποίημα: Είστε όμορφη
• Αγάπη Ποίημα: Η Χαρά του θορύβου

Ετικέτες: ποιήματα αγάπης , αγάπη ιστορία

Κανένα σχόλιο »

Δεν υπάρχει κανένα σχόλιο.

RSS feed για σχόλια σχετικά με αυτό το άρθρο. Trackback URL

Αφήστε ένα σχόλιο ή συνδέονται για να γράψει ένα άρθρο

Όνομα (υποχρεωτικό)

Ταχυδρομείο (δεν θα δημοσιευθεί) (απαιτείται)

Δικτυακός τόπος

Ειδοποίηση για σχόλια μέσω e-mail